Wendy Engelen, Coördinator Hospice:
'Het welzijn van onze bewoners is altijd onze prioriteit'

Wendy is coördinator in een hospice, een huis waar ongeneeslijk zieke mensen in een huiselijke sfeer hun laatste levensfase kunnen doorbrengen. Binnen deze bijzondere werkomgeving fungeert Wendy als een spin in het web.

Wat zijn zoal jouw werkzaamheden?
‘Als coördinator ben je met van alles bezig. Mijn twee collega-coördinatoren en ik zijn verantwoordelijk voor allerlei zaken binnen dit hospice, van het zijn van aanspreekpunt voor bewoners en hun familie tot de inkoop van de postzegels en de koffie. En natuurlijk zijn we er voor onze zestig vrijwilligers, want ons hospice draait grotendeels dankzij hen. We leiden hen op zodat ze weten welke zorg iemand nodig heeft en we begeleiden hen. Daarnaast zijn we een soort conciërge. Want als er een lamp stuk is, ligt er ook een briefje op mijn bureau met het verzoek die te laten vervangen.

Wij krijgen via allerlei kanalen informatie over onze bewoners, van bijvoorbeeld de verpleegkundigen die in ons huis werken, familieleden en de huisarts. Het is vervolgens onze taak ervoor te zorgen dat al die informatie bij de juiste mensen terecht komt, zodat we met elkaar de juiste zorg aan onze bewoners kunnen geven. Want dat is altijd onze prioriteit, het welzijn van onze bewoners. Zoals op onze gevel staat ”Wij kunnen je niet beter maken maar wel ervoor zorgen dat je je iets beter voelt”.'

Hoe ziet jouw gemiddelde werkdag er uit?
‘Als ik ’s morgens binnen kom, leg ik eerst contact met de aanwezige vrijwilligers. Vervolgens start ik mijn computer op en check ik mijn mailbox en handel zaken af als dat nodig is. Daarna loop ik een rondje langs de bewoners om te zien hoe het met ze gaat en spreek ik met de verpleegkundigen. En de rest van dag is qua werkzaamheden heel divers, ik geef een paar voorbeelden. We nemen contact op met familieleden van recent overleden bewoners. Als het nodig is, regelen we voor onze bewoners complementaire zorg, zoals muziek, aromatherapie of hand-voetmassage. We staan transferverpleegkundigen te woord, houden intakegesprekken, organiseren trainingen voor vrijwilligers, zorgen ervoor dat de website up-to-date is. Verder  voeren we gesprekken met vrijwilligers en stellen het vrijwilligersrooster vast. We organiseren elk jaar een herdenkingsbijeenkomst voor overleden bewoners en met enige regelmaat bezoeken we huisartsen en ziekenhuizen in de omgeving om het hospice onder de aandacht te brengen.

Soms ben ik net naar huis en word ik gebeld dat er iemand is overleden. Dan ga ik weer terug om de familie en vrijwilligers bij te staan en te begeleiden. Als iemand bij ons overlijdt, dan doen we hem of haar volgens een vast ritueel uitgeleide. We zorgen voor een kleed om de kist, we dragen een gedicht voor en branden kaarsen. Zowel de nabestaanden als onze vrijwilligers stellen dit erg op prijs. Ook in het hospice nemen wij nemen dan afscheid van iemand waar wij een korte of langere periode voor mochten zorgen. Dit is een mooie manier van afscheid nemen en ook goed om op die manier bij het overlijden stil te staan.’

Is het anders om met vrijwilligers te werken dan met personeel in vaste dienst?
‘Personeel kun je op een andere manier aanspreken dan vrijwilligers. Het is belangrijk om vrijwilligers te enthousiasmeren, want werken in een hospice is best zwaar. Elke bewoner is anders, daardoor verandert ook elke keer de dynamiek in huis. Dat is soms lastig. Ik probeer met de vrijwilligers in gesprek te blijven en eventuele problemen met wat humor op te lossen. In mijn gesprekken met hen probeer ik ook te achterhalen wat mensen komen brengen en wat ze komen halen. Die twee moeten met elkaar in balans zijn.’

Welke opleiding volgde je?
‘Ik volgde de opleiding voor ziekenverzorgster en verpleegkundige en daarmee deed ik de nodige jaren werkervaring op. Een medische achtergrond is bij dit werk wel een pré.’

Wat spreekt je zo aan in dit werk?
‘Allereerst de omgang met een grote diversiteit aan bewoners en vrijwilligers. Maar het geeft me vooral veel voldoening als mensen kunnen terugkijken op een mooie tijd hier. Je wordt maar een keer geboren en je sterft ook maar een keer. Dan is het belangrijk om met elkaar iets goeds te maken van die laatste periode. Dat alle laatste dingen echt gezegd en gedaan zijn. Ik ben dankbaar dat ik daaraan een bijdrage mag leveren.’