Ernst van Ee, drummer: ‘Het moet echt uit jezelf komen, dat is al een soort talent’

Ernst van Ee is drummer. Dat is zeker geen alledaags beroep en in het geval van Ernst ook nog eens tweeledig: hij speelt en treedt op met een aantal bands en geeft drumles op zijn drumschool met de toepasselijke naam: ‘Hit ‘m Hard’.

Even terug in de tijd. Want met trommelen, of liever gezegd met drummen, begint Ernst al op jonge leeftijd. Jarenlang volgt hij muzieklessen en doet hij een slagwerkopleiding bij het SKVR en het Rotterdams Conservatorium. In het begin van de jaren tachtig formeert hij zijn eerste hardrockband: Highway Chile. De band komt al snel in de belangstelling  te staan omdat ze de voorprogramma’s verzorgen van een paar grote acts, waaronder Motörhead. In de Benelux gold Highway Chile in die tijd als een absolute topact.

Ernst: ‘Helaas ontstond tussen de bandleden onderling wat wrijving, daarom besloten gitarist Ben Blaauw en ik om uit de band te stappen. Dat was in 1984. Ben en ik zijn vervolgens de formatie Helloise gestart. Dat bleek achteraf een goed besluit, want al snel stonden de platenmaatschappijen te dringen om ons een contract aan te bieden.’

Redder in nood
De band Helloise brengt in 1985 het album Cosmogony uit en in 1987 het album Polarity. Albums die ook nu nog steeds worden gezien als hoogtepunten in de Nederlandse hardrockhistorie. Ernst: ‘Helaas verliepen vanaf 1988 de zaken binnen Helloise wat minder goed en besloot ik mijn carrière over een andere boeg te gooien. Ik ging drum clinics geven en werkte mee aan allerlei projecten. Dat gaf me de kans om mijn muzikale grenzen binnen de rockmuziek te verleggen en andere muzikale stijlen uit te proberen. Ik kreeg binnen de muziekwereld steeds meer de reputatie van “redder in nood” en steeds vaker riepen allerlei bands en artiesten mijn hulp in bij het maken van opnames of tijdens optredens. Ik was zelfs een tijdje onderdeel van de death metalband Threnody. Dat zorgde er uiteindelijk voor dat de lezers van De Slagwerkkrant mij uitriepen tot beste rockdrummer van de Benelux.’

Reünie
In de jaren die volgden maakte Ernst deel uit van diverse bands, maakte hij zijn eerste solo-cd en toerde hij met de Amerikaanse progrockers Lana Lane en Erik Norlander rond door Europa, Amerika en Japan. En in 2013 was zelfs sprake van een eenmalige reünie van de band Helloise. Ook nu treedt Ernst nog regelmatig op. Zo speelt hij met Rob Orlemans and Half Past Midnight, maar ook, al komt dat minder vaak voor, met de band Highway Chile (ja, ja, die uit het begin van het verhaal). Zij staan op het programma van het Heavy Metal Maniacs Festival op 20 september 2019.

Hoe ziet je leven er nu uit?
‘Ik geef voornamelijk drumles aan leerlingen in allerlei leeftijdscategorieën. De jongste is vijf jaar oud. Kinderen vanaf die leeftijd passen qua lengte meestal wel achter een normaal drumstel en ze kunnen zich voldoende concentreren. Natuurlijk mogen ze best wel even “hun ding doen” op het drumstel, maar ik wil ze wel echt iets leren. Mijn oudste leerling is een jaar of 75. Een aantal van mijn leerlingen zijn oudere mannen. Zij hadden waarschijnlijk altijd al de wens om te gaan drummen, maar waren niet eerder in de gelegenheid. Na hun pensionering nemen ze dan toch les, gewoon voor de lol. Ze vinden het leuk om op een drumstel te rammen en met de muziek mee te tikken. Die grote leeftijdsverschillen maakt mijn werk wel extra leuk.’

Zie je snel of iemand talent voor drummen heeft?
‘Ik zie wel of dingen snel bij leerlingen op hun plek vallen. Maar of ik dat talent zou noemen…. Er komen ook wel eens kinderen naar mijn school waarvan de ouders het leuk vinden als ze muziek gaan maken. Dan komt het dus niet uit henzelf. Dat zijn vaak de leerlingen die er snel mee ophouden. Het moet echt uit jezelf komen, dat is al een soort talent, daar begint het naar mijn idee mee.’

Hoe gaat dat lesgeven?
‘In mijn studio in Hoogvliet komen gemiddeld zo’n tien leerlingen per dag. Zelf ben ik een (blues)rockdrummer, maar ik geef les in allerlei stijlen muziek. Ik leer ze eerst de basistechnieken, pas later gaan ze zich specialiseren. Ik geef les op akoestische drums, maar adviseer mensen om thuis te oefenen op een elektronisch drumstel. Dat is een stuk prettiger voor hun omgeving….

De lessen aan kinderen duren een half uur en de lessen voor volwassenen duren meestal een uur. Ik doe eerst dingen voor. Sommige leerlingen kijken net zo lang tot ze zien en horen wat ze moeten spelen. Al probeer ik mijn leerlingen wel altijd te stimuleren om noten te leren lezen. Dat lijkt moeilijk en voor melodie-instrumenten is dat ook best wel ingewikkeld. Maar voor drums is noten lezen vrij eenvoudig en dat maakt het thuis oefenen makkelijker. Leren drummen is eigenlijk een combinatie van kijken en luisteren, naspelen, noten lezen en veel oefenen.’

Ben je drumles gaan geven omdat het lastig is om in de muziekwereld je brood te verdienen?
‘Het is lastig om te leven van muziek. Toen ik bij al die verschillende bandjes drumde, vroegen mensen mij regelmatig of ik hen iets kon leren. Dat werden er steeds meer en zo rolde ik in het les geven. Kijk, ben je onderdeel van een band die al jarenlang speelt en het goed doet, dan is het een ander verhaal. Maar zit je qua band in de middenmoot, dan is dat lastig. Je weet ook nooit hoe lang een band bestaat. Dus de meeste muzikanten doen er “iets” naast. Ik heb het geluk dat mijn leven naast het drummen in een band ook uit muziek bestaat. Ik ken genoeg muzikanten die in het dagelijks leven een heel ander beroep hebben.’

Wat vind je het leukste van je werk?
‘Ik vind het allemaal hartstikke leuk. Ik heb op grote festivals gestaan zoals Lowlands, maar ik speelde ook in Ahoy en in de Kuip. En dat is natuurlijk een enorme kick. Maar als ik iemand iets wil leren en dat gaat eerst heel moeizaam, maar iemand krijgt dan toch “de slag” te pakken, dan vind ik dat ook onwijs tof. En soms zijn er leerlingen die ooit bij mij begonnen nu zelf bezig om een carrière in de muziek op te bouwen. Daar ben ik dan heel trots op.’

Wie zijn jouw grote voorbeelden?
‘Oh, dat zijn er best veel. Van wat langer geleden zijn dat bijvoorbeeld Ian Paice (o.a. drummer bij Deep Purple en Whitesnake), Simon Philips (drummer bij Toto), Cozy Powell, Dean Castronovo. En van meer recent denk ik aan Thomas Lang en Virgil Donati.’